Mijn dierbare is verslaafd. Wat nu?

Jim Geduld Interventies

Wanneer een dierbare verslaafd is, heeft dat effect op het hele gezin. Verslaving is in dat opzicht echt een familieziekte. Net zoals de verslaving langzaam erin is geslopen, worden de grenzen van dierbaren, die het gedrag van de verslaafde moeten ervaren, ook steeds verder opgerekt. Het is voor buitenstaanders vaak moeilijk te begrijpen waarom je zoveel toestaat van de verslaafde.

Veel gehoorde zorgen van dierbaren zijn:

  • “Als ik hem met zijn drankgebruik confronteer, wordt hij boos.”
  • “Zij vindt niet dat ze verslaafd is en ontkent alles.”
  • “Zij drinkt stiekem en liegt als ze wat heeft gedronken.”
  • “Hij zegt dat hij kan stoppen wanneer hij wil, maar dat hij dat niet hoeft te doen, omdat hij niet verslaafd is.”
  • “Ik durf niks te zeggen, want dan scheldt hij mij uit.”
  • “Ze is wel naar meetings gegaan, maar vindt dat ze prima af en toe kan drinken, en uiteindelijk loopt het altijd uit de hand. Niks lijkt te helpen.”

Dit zijn maar enkele voorbeelden, maar ze hebben allemaal hetzelfde gemeen: dat jij als dierbare het probleem wél ziet en ervaart, maar dat de verslaafde ontkent of geen hulp wil aanvaarden. En als ze dat wel doen, dan mislukt de behandeling of ze vallen zeer snel weer terug. Dat komt vaak voor als verslaafden een behandeling volgen omdat anderen dat eisen, maar ze er zelf nog niet achter staan of het probleem niet voldoende inzien.

Wat kun je doen als een dierbare verslaafd is?

Laten we meteen met de deur in huis vallen. Jij hebt niet de macht om een ander te veranderen, maar je kunt wel de manier veranderen waarop je ermee omgaat. Het is daarom belangrijk te beseffen dat verslaving een ziekte is en dat de verslaafde open moet staan voor hulp. Soms moet een verslaafde alles verliezen en de negatieve gevolgen van zijn verslaving ervaren voordat hij inziet dat er iets moet gebeuren.

Verslaving is een ziekte. Een ziekte in de hersenen. Iemand die verslaafd is, heeft daar niet bewust voor gekozen. Hij* is ziek geworden. Een verslaafde verkiest niet bewust dat ene wijntje of jointje boven jou. Hij heeft er simpelweg geen controle over. De ontwenningsverschijnselen, de zucht, de enorme drang wint het van alles. Dat is de ziekte. De verslaafde heeft wel de keuze in behandeling te gaan. Maar als hij dat niet wil, dan kan dat enorm veel verdriet geven aan dierbaren.

Wat jij als dierbare kunt doen, is het gesprek aangaan. Praten, praten en praten. Maar ook luisteren. Goed luisteren.

Geef de verslaafde geen geld. Als je wilt helpen, koop dan de benodigde spullen, maar alleen wanneer het gaat om primaire levensbehoeften. Het moet voor de verslaafde niet een situatie worden waarin familieleden of vrienden alles voor hem regelen en betalen. Dan zal de motivatie iets aan zijn ziekte te doen uitblijven.

 

Mijn dierbare is verslaafd. Wat nu?

Behandel de verslaving echt als een ziekte

Zie de verslaving niet als een keuze die iemand heeft gemaakt. Niemand denkt: vandaag ga ik eens verslaafd raken aan cocaïne. Ja, het is waar, hij moet het middel ooit eerst gebruikt hebben. En er is een moment geweest dat hij het wat vaker ging gebruiken. Maar al die tijd is de gebruiker ervan overtuigd dat hij de volledige controle heeft over het gebruik. Totdat het moment komt dat de geestelijke en lichamelijke afhankelijkheid te groot wordt en de gebruiker verslaafd raakt.

Sommige mensen zijn gevoeliger voor verslaving. En als al je vrienden prima recreatief kunnen gebruiken, is het moeilijk de verslaving bij jezelf te herkennen. Het is een proces dat heel geleidelijk verloopt.

Vaak ontkennen verslaafden uit schaamte. Ze voelen dat ze hebben gefaald, schamen zich dat ze geen controle meer hebben over hun gebruik en durven het niet aan anderen, laat staan aan zichzelf, toe te geven dat er sprake is van een verslaving. En ondanks de ontkenning en schaamte zijn er ook veel die van binnen schreeuwen om hulp, maar niet weten hoe ze die kunnen accepteren. Daar kan een proces aan vooraf gaan. Soms moet iemand zelf zijn kop zo hard stoten, oftewel ‘rock bottom’ gaan, voordat hij overgaat tot het aanvaarden van hulp. Anderen accepteren de hulp sneller. Iedereen is in dat opzicht anders.

Hoe ga je het gesprek aan met een verslaafde?

  • Verwijt de persoon niets.
  • Wijs niet boos met de vinger.
  • Herhaal niet alle gemaakte fouten.
  • Probeer je emoties te bedwingen.
  • Ga niet de discussie aan met een verslaafde.
  • Vermijd een ruzie.
  • Ga het gesprek niet aan wanneer de verslaafde onder invloed is (in ernstige gevallen is dat niet mogelijk, kies dan een geschikt en rustig moment).
  • Spreek vanuit jouw positie. Vertel de verslaafde wat voor invloed zijn gebruik heeft op jou en het gezin.

Voorbeelden:

Goed: “Ik heb verdriet en voel mij ongelukkig, want ik mis de goede gesprekken en het plezier dat wij hadden voordat de drank in het spel kwam”.
Fout: “Jij bent altijd in de kroeg en dronken en kan niet eens meer normaal een gesprek voeren.”

Met dat laatste voorbeeld gaat iemand meteen in de verdediging en kom je in een gesprek terecht waarbij jij het ene wil bewijzen en hij het andere; een ‘ja – nee’ discussie die vaak uitloopt op een ruzie. Bij het eerste voorbeeld geef je aan wat jij voelt. Daar kan niemand over in discussie gaan. Want jij voelt wat jij voelt – dat valt niet te ontkennen.

Goed: “Ik maak me zorgen over je gezondheid. Door overmatig alcoholgebruik wordt je ernstig ziek en ik wil je niet vroegtijdig kwijtraken.”
Fout: “Jij gaat nog eens dood door dat vele drinken van je.”

Dat laatste is wel waar, maar komt als een dreiging over. Met het eerste voorbeeld geef je aan dat je veel om hem geeft en geef je tegelijkertijd aan dat er sprake is van ernstige schade.

Verder kun je gerust directe vragen stellen. Vraag waarom hij gebruikt. Hoe hij zich voelt. Wat wil hij?

Heb je hulp nodig bij het gesprek? Vraag een interventie aan!

Wij kunnen helpen. Onze ervaringsdeskundigen weten precies wat de verslaafde doormaakt. Ze zijn immers zelf verslaafden in herstel. Dat wekt herkenning en vertrouwen op. De verslaafde en de interventionist begrijpen elkaar en de interventionist weet hoe je zo’n gesprek het beste kunt voeren. Daarbij worden jullie als familie en/of vrienden bij het hele proces betrokken. Er worden brieven geschreven die aan de verslaafde worden voorgelezen en jullie krijgen steun in het traject. Wij leren je hoe om te gaan met een dierbare die verslaafd is. Soms wil ondanks de interventie de verslaafde toch geen hulp. Ook dan helpen wij jou als gezin en vrienden. Want ook jij hebt hulp nodig. Zoals we al schreven: verslaving is een familieziekte.

De interventie betalen de naasten. Dit wordt helaas niet vergoed door de zorgverzekering. De behandeling van de verslaving wordt WEL vergoed door de zorgverzekering. Dat geldt voor de eventuele detox periode, ambulante behandeling, e-Health of kliniek opname in binnen- of buitenland. Lees meer over de vergoedingen.

Mocht de verslaafde na een interventie hulp accepteren, dan begint de behandeling zeer snel. Dit kan ambulant (deeltijd) of klinisch zijn. Gebleken is dat ruimschoots 80% van de succesvolle interventies leiden tot volledig herstel. Tijdens de behandeling van jouw dierbare worden jullie begeleid. Wij zullen jullie voorbereiden op de terugkeer van de verslaafde en geven je tips mee hoe je kan helpen de verslaafde weer te ontvangen en een terugval in de toekomst te voorkomen.

 

 

Wij helpen. Geen wachttijden.
Bel ons: 020 – 45 00 112
Of vul het formulier in.


Note: * Voor de leesbaarheid hebben we overal ‘hij’ gebruikt in plaats van ‘hij/zij’. Op alle plaatsen waar ‘hij’ staat, kun je dus ook ‘zij’ lezen. Ongeveer de helft van onze cliënten zijn vrouwen.

Artikelen over Familie & Naasten van Verslaafden Artikelen over Interventie bij Verslaving

Wij helpen!

Ook jij kan in herstel

Vorige
Mijn dierbare is verslaafd. Wat nu?
Volgende
Wat kunnen wij voor je betekenen bij de ziekte van verslaving?